روند محافظت از شرکت ها

مسئله این که آیا ریسک پرچین همچنان بسیاری از شرکت ها را آزار می دهد یا خیر. در قلب سردرگمی تصورات غلط در مورد خطر ، نگرانی در مورد هزینه محافظت و ترس از گزارش ضرر در معاملات مشتق است. عدم آشنایی با ابزارها و استراتژی های محافظت از این سردرگمی. مدیران ریسک شرکت همچنین با چالش دشوار در گرفتن ابزارهای محافظت از Hedging (یعنی مشتقات) که توسط هیئت مدیره شرکت تأیید شده است ، روبرو هستند. هدف از این مقاله ، روشن کردن برخی از تصورات غلط اساسی پیرامون مسئله خطر و همچنین ابزارها و استراتژی های مورد استفاده در مدیریت آن است.

چالش

یک برنامه موثر برای محافظت در تلاش برای از بین بردن همه خطر نیست. در عوض ، سعی می کند خطرات غیرقابل قبول را به یک شکل قابل قبول تبدیل کند. چالش اصلی برای مدیر ریسک شرکت ، تعیین خطراتی است که شرکت مایل به تحمل آن است و مواردی که می خواهد با محافظت از آن تغییر کند. هدف از هر برنامه محافظت از این برنامه باید به شرکت در دستیابی به مشخصات ریسک بهینه باشد که مزایای محافظت در برابر هزینه های محافظت را متعادل می کند.

در این مقاله هفت مرحله طراحی شده برای کمک به مدیران ریسک تعیین شده است که آیا شرکت های آنها برای بهره مندی از یک برنامه Hedging هستند یا خیر.

مرحله 1: خطرات را مشخص کنید

قبل از اینکه مدیریت بتواند تصمیماتی را در مورد محافظت از خود آغاز کند ، ابتدا باید کلیه خطرات موجود در شرکت را مشخص کند. این خطرات به طور کلی در دو دسته قرار می گیرند: ریسک عملیاتی و ریسک مالی. برای اکثر سازمان های غیر مالی ، خطر عملیاتی خطر مرتبط با فعالیت های تولید و بازاریابی است. به عنوان مثال ، یک تولید کننده رایانه در معرض خطر عملیاتی قرار دارد که یک رقیب محصولی برتر از نظر فنی را معرفی کند که سهم بازار را از مدل پیشرو خود دور می کند. به طور کلی ، خطرات عملیاتی نمی توانند مورد حمایت قرار گیرند زیرا آنها معامله نمی شوند.

نوع دوم ریسک ، ریسک مالی ، ریسکی است که یک شرکت به دلیل قرار گرفتن در معرض عوامل بازار مانند نرخ بهره ، نرخ ارز و کالا و قیمت سهام با آن روبرو است. به دلیل وجود بازارهای بزرگ و کارآمد که از طریق آن می توان این خطرات را منتقل کرد ، می توان خطرات مالی را در بیشتر موارد محافظت کرد.

در تعیین اینکه خطرات محافظت از آن کدام خطرات را نشان می دهد ، مدیر ریسک باید بین خطراتی که شرکت برای آن پرداخت می شود و مواردی که در آن نیست ، تمایز قائل شود. بیشتر شرکت ها می دانند که به دلیل خطرات مرتبط با فعالیتهای اصلی تجاری خود مانند توسعه محصول ، تولید و بازاریابی ، پاداش می گیرند. به عنوان مثال ، اگر یک محصول برتر از نظر فنی یا برای اجرای یک استراتژی بازاریابی موفق باشد ، به یک تولید کننده رایانه پاداش داده می شود (یعنی قیمت سهام آن قدردانی خواهد کرد).

با این حال ، اکثر شرکت ها می دانند که به دلیل ریسک هایی که برای تجارت اساسی آنها مهم نیستند ، پاداش نمی گیرند (یعنی نرخ بهره ، نرخ ارز و ریسک قیمت کالا). تولید کننده رایانه در مثال قبلی بعید است که قیمت سهام خود را فقط به این دلیل که شرط موفقیت آمیز را در نرخ ارز دلار/ین ایجاد کرده است ، درک کند.

یکی دیگر از عوامل مهم که باید هنگام تعیین اینکه خطرات محافظت از آن را در نظر می گیرد ، مادی بودن از دست دادن بالقوه است که در صورت عدم وجود قرار گرفتن در معرض ممکن است رخ دهد. همانطور که قبلاً اشاره شد ، مشخصات ریسک بهینه یک شرکت مزایای محافظت در برابر هزینه های محافظت را متعادل می کند. مگر اینکه ضرر بالقوه مادی باشد (به عنوان مثال ، به اندازه کافی بزرگ برای تأثیر شدید درآمدهای شرکت) ممکن است مزایای محافظت از هزینه ها بیشتر از هزینه ها نباشد ، و شرکت ممکن است بهتر از این باشد که از آن محافظت نکند.

مرحله 2: بین محافظت و حدس و گمان تفاوت قائل شوید

یکی از دلایلی که مدیران ریسک شرکت گاهی اوقات تمایلی به پرچین ندارند ، این است که آنها استفاده از ابزارهای محافظت را با گمانه زنی ها مرتبط می کنند. آنها معتقدند محافظت از مشتقات خطر اضافی را ایجاد می کند. در واقعیت ، برعکس درست است. پرچین درست ساخته شده همیشه خطر را کاهش می دهد. این با انتخاب این است که مدیران مرتباً شرکت های خود را در معرض خطرات اضافی قرار دهند.

ریسک های مالی - صرف نظر از مدیریت آنها یا نه - در هر مشاغل وجود دارد. مدیر که تصمیم به محافظت از پرچین ندارد ، شرط می بندد که بازارها یا استاتیک باقی می مانند یا به نفع او حرکت می کنند. به عنوان مثال ، یک تولید کننده رایانه ایالات متحده با مطالباتنی فرانسوی فرانسوی که تصمیم می گیرد در معرض دید خود در برابر فرانسوی فرانسه قرار نگیرد ، حدس می زند که ارزش فرانسوی فرانسوی نسبت به دلار ایالات متحده یا پایدار خواهد ماند یا قدردانی می کند. در این فرآیند ، تولید کننده خود را در معرض خطر قرار می دهد که فرانسوی فرانسه نسبت به دلار ایالات متحده کاهش می یابد و به درآمد شرکت آسیب می رساند.

دلیلی که برخی از مدیران تصمیم می گیرند که از آن محافظت نکنند ، از این طریق شرکت های خود را در معرض خطر اضافی قرار می دهند ، این است که محافظت از این امر اغلب مورد توجه هیئت مدیره شرکت قرار نمی گیرد. برعکس ، استراتژی های محافظت از طراحی برای کاهش ریسک ، اغلب مورد بررسی قرار می گیرند. مدیران ریسک شرکتی که مایل به استفاده از تکنیک های محافظت برای بهبود مشخصات ریسک شرکت خود هستند ، باید هیئت مدیره خود را در مورد خطرات شرکت به طور طبیعی در معرض خطر قرار دهند.

مرحله 3: با توجه به هزینه های محافظت از آن ، هزینه های محافظت را ارزیابی کنید

هزینه محافظت از گاهی اوقات می تواند باعث شود مدیران ریسک تمایلی به پرچین ندارند. مسلماً ، برخی از استراتژی های پرچین هزینه ای دارند. اما جایگزین را در نظر بگیرید. برای ارزیابی دقیق هزینه محافظت ، مدیر ریسک باید با توجه به هزینه ضمنی عدم محافظت از آن ، آن را در نظر بگیرد. در بیشتر موارد ، این هزینه ضمنی ضرر بالقوه ای است که شرکت در آن متحمل می شود اگر عوامل بازار ، مانند نرخ بهره یا نرخ ارز ، در جهت نامطلوب حرکت کنند. در چنین مواردی ، هزینه محافظت باید به همان روشی که هزینه یک بیمه نامه ، یعنی نسبت به ضرر بالقوه ارزیابی می شود ، ارزیابی شود.

در موارد دیگر ، معاملات مشتق جایگزین اجرای یک استراتژی تأمین مالی با استفاده از یک روش سنتی است. به عنوان مثال ، یک شرکت ممکن است یک وام بانکی با نرخ شناور را با یک مبادله با نرخ شناور به ثابت به عنوان جایگزینی برای صدور بدهی با نرخ ثابت ترکیب کند. به طور مشابه ، یک تولید کننده می تواند به جای خرید کالا و ذخیره آن ، خرید یک کالا را با یک مبادله شناور به ثابت ترکیب کند. در بیشتر مواردی که از استراتژی های مشتق به عنوان جایگزینی برای معاملات سنتی استفاده می شود ، به این دلیل است که ارزان تر هستند. مشتقات به دلیل پایین آمدن هزینه های معامله ای که در بازارهای بسیار مایع و گزینه ها وجود دارد ، ارزان تر هستند.

مرحله 4: برای ارزیابی عملکرد پرچین از چوب اندازه گیری مناسب استفاده کنید

یکی دیگر از دلایل عدم محافظت از مدیران ریسک شرکت ، ترس از گزارش ضرر در معامله مشتق است. این ترس نشان دهنده سردرگمی گسترده در مورد معیار مناسب برای استفاده در ارزیابی عملکرد یک پرچین است. کلید ارزیابی صحیح عملکرد کلیه معاملات مشتق ، از جمله پرچین ها ، در ایجاد اهداف مناسب در ابتدا نهفته است.

همانطور که قبلاً اشاره شد ، بسیاری از معاملات مشتق جایگزین معاملات سنتی هستند. به عنوان مثال ، مبادله نرخ ثابت جایگزینی برای صدور اوراق قرضه با نرخ ثابت است. صرف نظر از شرایط بازار ، جریان نقدی مبادله ای اوراق قرضه را آینه می کند. بنابراین ، اگر شرکت به جای آن اوراق قرضه صادر می کرد ، هر پولی که در این مبادله از دست می رفت ، از بین می رفت. فقط اگر عملکرد مبادله با توجه به هدف اصلی مدیریت ارزیابی شود (یعنی برای کپی کردن جریان نقدی اوراق قرضه) مشخص خواهد شد که آیا مبادله موفقیت آمیز بوده است یا خیر.

مرحله 5: برنامه پرچین خود را در نمای بازار خود قرار ندهید

بسیاری از مدیران ریسک شرکت ها بر اساس چشم انداز خود برای نرخ بهره ، نرخ ارز یا برخی از عوامل دیگر بازار تلاش می کنند پرچین ها را بسازند. با این حال ، بهترین تصمیمات حفاظت شده هنگامی اتخاذ می شود که مدیران ریسک تصدیق می کنند که حرکات بازار غیرقابل پیش بینی است. پرچین همیشه باید به دنبال به حداقل رساندن خطر باشد. این نباید یک قمار در جهت قیمت های بازار باشد.

مرحله ششم: ابزارهای محافظت از خود را درک کنید

یک عامل نهایی که بسیاری از مدیران ریسک شرکت را از محافظت در برابر جلوگیری می کند ، عدم آشنایی با محصولات مشتق است. برخی از مدیران مشتقات را ابزاری می دانند که برای درک آنها بسیار پیچیده هستند. واقعیت این است که بیشتر راه حل های مشتق از دو ابزار اساسی ساخته شده اند: جلو و گزینه هایی که شامل بلوک های ساختمانی اساسی زیر است:

گزینه های Forwards - مبادله - کلاه - آینده - کف - FRAS - قرار دادن - قفل ها - تماس ها - مبادله

مدیر که این موارد را درک می کند ، قادر به درک ساختارهای پیچیده تری خواهد بود که به سادگی ترکیبی از دو ابزار اساسی هستند.

مرحله 7: یک سیستم کنترل ایجاد کنید

همانطور که در مورد سایر فعالیت های مالی صادق است ، یک برنامه Hedging به سیستم سیاست های داخلی ، رویه ها و کنترل نیاز دارد تا از استفاده صحیح از آن استفاده کند. این سیستم ، که اغلب در یک سیاست پرچین مستند شده است ، از جمله موارد دیگر ، نام مدیرانی را که مجاز به ورود به پرچین هستند ، تعیین می کند. مدیرانی که باید معاملات را تصویب کنند. و مدیرانی که باید تأیید تجارت را دریافت کنند. سیاست پرچین همچنین ممکن است اهدافی را که پرچین ها می توانند و نمی توانند مورد استفاده قرار گیرند ، تعریف کند. به عنوان مثال ، ممکن است بیان کند که شرکت از پرچین ها برای کاهش ریسک استفاده می کند ، اما برای اهداف تجاری وارد پرچین نمی شود. همچنین ممکن است محدودیت هایی را در مورد ارزش مفهومی پرچین هایی که ممکن است در هر زمان برجسته باشند ، تعیین کند. یک خط مشی برای محافظت از Hedging کمک می کند تا اطمینان حاصل شود که مدیریت عالی و هیئت مدیره شرکت از فعالیت های محافظت شده توسط مدیران ریسک شرکت آگاه هستند و همه خطرات به درستی حساب می شوند و مدیریت می شوند.

یک برنامه Hedging به خوبی طراحی شده ، خطر و هزینه را کاهش می دهد. Hedging منابع را آزاد می کند و به مدیریت اجازه می دهد تا با به حداقل رساندن خطرات که برای تجارت اساسی مهم نیستند ، روی جنبه های شغلی که در آن دارای مزیت رقابتی است ، تمرکز کند. در نهایت ، محافظت از سهام با کاهش هزینه سرمایه و تثبیت درآمد ، ارزش سهامدار را افزایش می دهد.