مفاهیم اساسی یک ضمانت

در معاملات بین المللی ، اغلب این اتفاق می افتد که شخص ثالث - غالباً یک بانک - در صورت عدم پیش فرض طرف مقابل ، در صورت عدم ارائه یک پروژه در جدول زمانی توافق شده ، مبلغ پول را به یک طرف پرداخت می کند. بنابراین ، ضمانت اعتبار اعتبار متقاضی را به بانک منتقل می کند (که به عنوان ضامن عمل می کند).

درک این نکته بسیار مهم است که ضامن موافقت می کند در صورت نقض قرارداد ، مبلغ مشخصی را به ذینفع بپردازد. ضامن موافق نیست که پروژه را تکمیل کند ، دستگاه را تعمیر کند ، کالا را تحویل دهد یا هر چیز دیگری که ممکن است موضوع ضمانت باشد. در حقیقت ، ضامن تضمین نمی کند که درخواست تعهد خود را برآورده کند ، فقط متعهد می شود مبلغی را که در ضمانت نامه بیان شده است ، به طور کامل یا جزئی بپردازد. اگرچه این ضمانت مستقل از معامله اساسی بین طرفین است ، اما به عنوان پشتیبانی از معامله وجود دارد. بنابراین مهم است که متن این ضمانت به وضوح آنچه را که پوشش داده شده است تصریح کند. این معمول برای ضمانت استفاده از متن استاندارد است ، اما اغلب مواردی وجود خواهد داشت که عبارت با هنجار متفاوت باشد. کمک های حقوقی اغلب هنگام تهیه صحیح ضمانت لازم است.

تعریف ضمانت

تعاریف زیادی از ضمانت وجود دارد ، اما یک مثال معمولی این است:

"یک سند مستقل که توسط آن یک بانک ، به درخواست مشتری خود ، ضمانت غیرقابل برگشت برای پرداخت مبلغ پول به شخص ثالث ، ارائه تقاضای مطابقت ارائه می شود."

این تعریف به وضوح برخی از اصول اساسی را که زیربنای آن است ، در معرض دید قرار می دهد:

• یک شرکت مستقل توسط یک بانک (از این پس به نام "ضامن"). ضامن موظف به پرداخت مبلغی است که در ضمانت نامه مشخص شده است ، مشروط بر اینکه شرایط ضمانت آن رعایت شود.
• ضمانت غیرقابل برگشت است ، به این معنی که پس از صدور ، نمی توان در طول دوره اعتبار خود بدون رضایت طرفین ، یعنی ضامن و/یا ذینفع ، اصلاح و لغو کرد.

جنبه های اضافی ضمانت

این ضمانت معمولاً یک "ابزار منفعل" است ، زیرا پس از صدور ، انتظار نمی رود که به آن کشیده شود. متقاضی و ذینفع معمولاً قرارداد اساسی را در خارج از این ابزار حل و فصل می کنند. با این حال ، تا زمانی که منقضی شده باشد معتبر است و تحت معامله تجاری به عنوان امنیت خدمت می کند. در اکثر موارد ، ضمانت فقط زمانی که متقاضی نقض قرارداد اساسی خود است ، به دست می آید. در صورت استفاده ، ضمانت به "ابزار پرداخت" تبدیل می شود و ماشه ای برای پرداخت ارائه تقاضا و/یا هرگونه اطلاعات دیگر که در متن ضمانت بیان شده است. ضمانت نامه ها را می توان به عنوان مستقل یا لوازم جانبی طبقه بندی کرد. پس از صدور ضمانت ، ضامن و متقاضی در مورد نوع مورد نظر با آنها مطلع می شوند ، متن آن هرگز عناصر از هر دو نوع را شامل نمی شود. ضمانت نامه ها از روابط اساسی و برنامه مستقل هستند. بنابراین ، اشاره به رابطه اساسی به منظور شناسایی آن ، ماهیت مستقل ساز را تغییر نمی دهد. ضامن به اسناد می پردازد ، نه با کالاها ، خدمات یا عملکردی که ممکن است اسناد به آن مربوط شود. علاوه بر این ، ضامن در قبال اثربخشی این عوامل مسئولیتی ندارد ، بنابراین بررسی نمی کند که آیا اطلاعات موجود در ضمانت صحیح است یا خیر.

ضمانت های تقاضا

هنگامی که تقاضا به ضامن انجام می شود (و مطابق با شرایط ضمانت است) ، ضامن موظف است بدون در نظر گرفتن رابطه اساسی ، پرداخت کند. این تعهد صرفاً بر اساس خود ضمانت و تقاضا است. بسیاری از کلمات دیگر اغلب در رابطه با ضمانت های تقاضا ، مانند تعهدات بی قید و شرط ، انتزاعی ، خودمختار و اولیه استفاده می شوند.

ضمانت های لوازم جانبی

همچنین ضمانت های لوازم جانبی وجود دارد ، که در آن ضامن به منظور پوشاندن بدهی یا پیش فرض برای برنامه ، خود را به مبلغ ثابت متصل می کند. اگر متقاضی نتواند تعهد خود را انجام دهد ، ضامن موظف است مطابق با شرایط ضمانت پرداخت کند. یک پیوند آشکار و محکم بین ضمانت و قرارداد اساسی وجود دارد که در بیشتر موارد به این معنی است که تقاضا باید پیش فرض قراردادی را اثبات کند و ضمانت اغلب به یک جایزه متشکل از مبلغ ناشی از پیش فرض نیاز دارد. ضمانت لوازم جانبی به یک قرارداد اساسی بستگی دارد. ضامن حق دارد از دفاع هایی که مدیر اصلی در برابر ذینفع دارد استفاده کند. در صورت بروز اختلاف ، ذینفع باید حقوق خود را از معامله اساسی اثبات کند. بانکی که ضمانت صادر کرده است ، حق دارد اعتراض خود را به یک ادعا اعتراض کند و فقط موظف است پس از ارائه تصمیم دادگاه ، یا تسویه حساب داوری که توجیه می کند ، بپردازد. علاوه بر این ، اصلی ممکن است تأیید کتبی ادعا را ارائه دهد.

ضمانت های غیر دسترسی

با ضمانت غیر دسترسی ، اصل اصلی "پرداخت اول-بعداً استدلال کنید". از دیدگاه ذینفع ، این نوع ضمانت اغلب از امنیت بهتر از ضمانت لوازم جانبی است که اغلب به قوانین محلی بستگی دارد. بدیهی است ، با توجه به اینکه قوانین با کشور به کشور دیگر متفاوت است ، باید هنگام استفاده از آنها بسیار محتاط باشد. بعضی اوقات ، ضمانت های لوازم جانبی را نمی توان با توجه به URDG 758 (قوانین یکنواخت ICC برای ضمانت های تقاضا) و نه سایر مجموعه های قوانین ICC صادر کرد. UCP 600 و ISP98.

انواع مختلف ضمانت ها چیست؟

ضمانت های مستقیم

تا کنون متداول ترین راه برای صدور ضمانت ، زیرا این موارد توسط ضامن مستقیم ذینفع صادر می شود ، که باید تقاضای پرداخت مستقیم به ضامن را ارائه دهند. این تقاضا را می توان با نامه ، ارتباطات از راه دور یا از طریق سوئیفت صادر کرد. در این مثال ، ضمانت توسط بانک متقاضی صادر می شود و از طریق بانکداران خود به ذینفع ارسال می شود.

طرف مشاوره تحت ضمانت به ذینفع موظف نیست - این صرفاً به عنوان نوعی "اداره پست" عمل می کند.

ضمانت های غیرمستقیم

ذینفع اوراق قرضه صادر شده توسط یک بانک در کشور خود را دریافت می کند. این معمولاً بانک خاص خود است ، اگرچه در ابتدا توسط متقاضی می توان آن را صادر کرد. در این حالت ، آن را ضمانت ضد می نامند. در عمل ، بانک متقاضی ضمانت پیشخوان را به بانک ذینفع صادر می کند و به آن دستور می دهد تا ضمانت خود را برای ذینفع صادر کند.

ضمانت پیشخوان ممکن است به این صورت تعریف شود:

"تعهدی که توسط ضد ضمانت به طرف دیگری داده شده است که آن طرف را به عنوان ذینفع برای تهیه این موضوع توسط طرف دیگر یک ضمانت محلی که در قرارداد/روابط اساسی به ذینفع صادر می شود ، معرفی می کند."

این ضمانت های جداگانه و مجزا هر یک پس از ارائه تقاضای مطابقت ، پرداخت را ارائه می دهند. اگر تقاضا تحت ضمانت محلی انجام شود ، ضامن تقاضای خود را تحت ضمانت پیشخوان ارائه می دهد. این روش معمول در بسیاری از کشورهای خاورمیانه است.

در این حالت ، ضامن پیشخوان به ضامن موظف است و ضامن موظف به ذینفع است. ضامن پیشخوان متعهد می شود که در صورت ضمانت نامه ، ضامن را بازپرداخت کند.