زمین ابری

× این صفحه حاوی محتوای آرشیو شده است و دیگر به روز نمی شود. در زمان انتشار، نشان دهنده بهترین علم موجود بود.

جولای 2002 - آوریل 2015 JPEG

جولای 2002 - آوریل 2015TIFF

دهه ها رصد ماهواره ای و عکس های فضانوردان نشان می دهد که ابرها بر نماهای فضایی زمین تسلط دارند. یک مطالعه بر اساس تقریباً یک دهه داده های ماهواره ای تخمین زد که حدود 67 درصد از سطح زمین معمولاً توسط ابرها پوشیده شده است. این امر به ویژه در اقیانوس ها صادق است، جایی که تحقیقات دیگر نشان می دهد کمتر از 10 درصد آسمان در هر زمان کاملاً از ابر پاک است. بر فراز خشکی، 30 درصد آسمان کاملاً عاری از ابر است.

ماهیت ابری زمین در این نقشه کسری ابر جهانی، بر اساس داده های جمع آوری شده توسط طیف رادیومتر تصویربرداری با وضوح متوسط (MODIS) در ماهواره Aqua غیرقابل انکار است. در حالی که MODIS هر روز داده های کافی برای تهیه نقشه جهانی جدید ابری را جمع آوری می کند، این نسخه از نقشه میانگین تمام مشاهدات ابری ماهواره را بین جولای 2002 تا آوریل 2015 نشان می دهد. رنگ ها از آبی تیره (بدون ابر) تا آبی روشن متغیر است.(برخی ابرها) تا سفید (ابرهای مکرر).

همچنین ابرها در عرض های جغرافیایی میانی 60 درجه شمالی و جنوبی استوا به وفور تشکیل می شوند. اینجاست که لبه های سلول های گردش قطبی و عرض جغرافیایی میانی (یا فرل) با هم برخورد می کنند و هوا را به سمت بالا می برند و به شکل گیری سیستم های پیشانی در مقیاس بزرگ که بر الگوهای آب وهوا در عرض های جغرافیایی میانی غالب هستند، دامن می زنند. در حالی که ابرها تمایل دارند در جایی که هوا به عنوان بخشی از الگوهای گردش جوی بالا می رود تشکیل شوند، هوای نزولی از تشکیل ابر جلوگیری می کند. از آنجایی که هوا بین 15 تا 30 درجه شمال و جنوب استوا پایین می آید، ابرها نادر هستند و بیابان ها در این عرض جغرافیایی رایج هستند.

جولای 2002 - آوریل 2015 JPEG

جریان های اقیانوسی بر الگوی دوم قابل مشاهده در نقشه ابری حاکم است: تمایل به تشکیل ابرها در سواحل غربی قاره ها. این الگو به ویژه در آمریکای جنوبی، آفریقا و آمریکای شمالی واضح است. این امر به این دلیل رخ می دهد که آب سطحی اقیانوس ها به دلیل جهتی که زمین روی محور خود می چرخد، از لبه غربی قاره ها به سمت غرب رانده می شود.

در فرآیندی به نام بالا و آب خنک کننده از اعماق اقیانوس برای جایگزینی آب سطحی بالا می رود. Upwelling لایه ای از آب خنک را در سطح ایجاد می کند که هوا را بلافاصله بالای آب خنک می کند. از آنجا که این هوای مرطوب ، دریایی خنک می شود ، بخار آب به قطرات آب متراکم می شود و ابرهای کم شکل می گیرند. این ابرهای پر از ورق مانند ، Stratocumulus دریایی نامیده می شوند ، رایج ترین نوع ابر در جهان توسط منطقه. ابرهای Stratocumulus به طور معمول حدود یک پنجم از سطح زمین را پوشش می دهند.

در برخی از مناطق کمتر ابری جهان ، تأثیر سایر فرآیندهای فیزیکی قابل مشاهده است. به عنوان مثال ، شکل چشم انداز می تواند در جایی که ابرها شکل می گیرند تأثیر بگذارد. محدوده کوهستان جریان های هوایی را به سمت بالا به نیروی خود می کند ، بنابراین باران ها تمایل دارند که در دامنه های بادگیر (باد) از محدوده کوه ها شکل بگیرند. تا زمانی که هوا از بالای یک محدوده حرکت کرده است ، رطوبت کمی باقی مانده است. این بیابان ها در سمت Lee of Mountains تولید می کند. نمونه هایی از بیابان های ناشی از سایه های باران که در نقشه فوق قابل مشاهده است ، فلات تبت (شمال کوههای هیمالیا) و دره مرگ (شرق محدوده سیرا نوادا در کالیفرنیا) است. سایه باران ناشی از کوههای آند به خشکی کویر ساحلی آتاکاما در آمریکای جنوبی نیز کمک می کند ، اما چندین عامل دیگر مربوط به جریان های اقیانوس و الگوهای گردش خون مهم است.

توجه داشته باشید از آنجا که نقشه به طور متوسط به طور متوسط از تمام مشاهدات ابری موجود از Aqua است ، تغییرات روزانه یا فصلی در توزیع ابرها را نشان نمی دهد. همچنین نقشه بینش در ارتفاع ابرها یا وجود یا عدم وجود لایه های مختلف از ابرها را ارائه نمی دهد (اگرچه چنین مجموعه داده هایی از MODIS و سایر سنسورهای ناسا در دسترس هستند). در عوض ، به سادگی نمای از بالا به پایین را ارائه می دهد که نشان می دهد MODIS ابرها را در مقابل آسمان روشن می بیند.

از آنجا که بازتاب سطح زیرین می تواند بر چگونگی حساس بودن MODIS بر ابرها تأثیر بگذارد ، از تکنیک های کمی متفاوت برای تشخیص ابرها بر روی اقیانوس ، سواحل ، بیابان ها و سطوح اراضی گیاهی استفاده می شود. این می تواند بر دقت تشخیص ابر در محیط های مختلف تأثیر بگذارد. به عنوان مثال ، MODIS در تشخیص ابرها بر روی سطوح تاریک اقیانوس ها و جنگل ها بهتر از سطوح روشن یخ است. به همین ترتیب ، ابرهای سیروس نازک برای تشخیص سنسور دشوارتر از ابرهای کومولوس ضخیم نوری هستند.

تصاویر رصدخانه Earth Nasa توسط جسی آلن و کوین وارد ، با استفاده از داده های ارائه شده توسط تیم علوم Atmosphere Modis ، مرکز پرواز فضایی ناسا گودارد. عنوان توسط آدام وویلند ، با اطلاعاتی از استیو پلاتنیک و تام آرنولد.

داده های جمع آوری شده توسط یک سنسور در ماهواره Aqua ، توزیع جهانی ابرها را نشان می دهد.